« مراقب ايرانيان مسلمان باش ، هرگز آنها را با عرب همپايه قرار نده ، عرب حق دارد از آنها زن بگيرد و آنها حق ندارند از عرب زن بگيرند ، عرب از آنها ارث ببرد و آنها از عرب ارث نبرند ، حتى الامكان حقوق آنها كمتر داده شود ، كارهاى پست به آنها واگذار شود ، با بودن عرب غيرعرب امامت جماعت نكند ، در صف اول جماعت حاضر نشوند ، مرزبانى و قضاوت را به آنها وامگذار » . اما وقتى كه ميان يك زن عرب و يك زن ايرانى اختلاف واقع مىشود و كار به آنجا مىكشد كه به حضور على عليه السلام شرفياب مىشوند و على عليه السلام ميان آن دو هيچ گونه تفاوتى قائل نمىشود و مورد اعتراض زن عرب واقع مىشود ، على عليه السلام دست مىبرد و دو مشت خاك از زمين برمىدارد و به آن خاكها نظر مىافكند و آنگاه مىگويد : من هرچه تأمل مىكنم ، ميان اين دو مشت خاك فرقى نمىبينم . على با اين تمثيل عملى لطيف ، به جملهء معروف رسول اكرم اشاره مىكند كه فرمود : « كُلُّكُمْ لِادَمَ وَ ادَمُ مِنْ تُرابٍ ، لافَضْلَ لِعَرَبِىٍّ عَلى عَجَمِىٍّ الّا بِالتَّقْوى » ( 48 ) يعنى همه از آدم و آدم از خاك است ، عرب بر عجم فضيلت ندارد ، فضيلت به تقواست نه به نژاد و نسب و قوميت و مليت . وقتى كه همه نسب به آدم مىبرند و آدم خاكى نژاد است ، چه جاى ادعاى فضيلت تقدم نژادى است ؟ . در سفينة البحار ، مادهء « ولى » مىنويسد : « على عليه السلام در يك روز جمعه بر روى منبرى آجرى خطبه مىخواند . اشعث بن قيس كندى كه از سرداران معروف عرب بود آمد و گفت : يا اميرالمؤمنين ، اين « سرخ رويان » ( يعنى ايرانيان ) جلو روى تو بر ما غلبه كرده‌اند و تو جلو اينها را نمىگيرى . سپس در حالى كه خشم گرفته بود گفت : امروز من نشان خواهم داد كه عرب چكاره است . على عليه السلام فرمود : « اين شكم گنده‌ها خودشان روزها در بستر نرم استراحت مىكنند و آنها ( موالى و ايرانيان ) روزهاى گرم به خاطر خدا فعاليت مىكنند و آنگاه از من مىخواهند كه آنها را طرد كنم تا از ستمكاران باشم . قسم به خدا كه دانه را شكافت و آدمى را آفريد كه از رسول خدا شنيدم فرمود : به خدا